Szkaplerz, jest znakiem pielgrzymim. To jest znak który każdemu z osobna, kto go otrzymał, ręce do niego wyciągając i przyjmując go, mówi: Jesteś w drodze. Mówi to w każdej chwili i przypomina to w ciągu dnia, przypomina wieczorem i każdego poranka. Jesteś w drodze!
(Kard. F. Macharski)

Historia szkaplerza jako znaku Maryi i związanego z nim nabożeństwa, wyrasta z aktu zawierzenia Karmelitów osobie Maryi. Początki zakonu karmelitańskiego, który powstał w Palestynie przełomu XII i XIII wieku i na skutek prześladowań ze strony muzułmanów musiał przenieść się do Europy były bardzo trudne…
Stojąc przed perspektywą kasaty zakonu świątobliwy generał zakonu karmelitańskiego Św. Szymon Stock mobilizuje swoich współbraci i podejmuje wysiłek zawierzenia się Maryi. Prosi Ją, aby przez udzielenie przywilejów zechciała zachować zakon sobie poświęcony i noszący jej imię w swej nazwie.
Tradycja karmelitańska podaje, że św. Szymon Stock, modlił się usilnie do Matki Najświętszej słowami atyfony „ Flos Carmeli-Kwiecie Karmelu”. W odpowiedzi Maryja ukazała mu się w nocy z 15 na 16 lipca 1251 roku w otoczeniu aniołów. Podała szkaplerz i ustanowiła go znakiem swej matczynej opieki. „To będzie przywilejem dla Ciebie i wszystkich karmelitów- kto w nim umrze, nie zazna ognia wiecznego”. Szkaplerz jest rodzajem szaty, która Maryja przyodziewa swoich wybranych.

Rozwój pobożności szkaplerznej opiera się na dwóch objawieniach:

Św. Szymonowi – obietnica wiecznego zbawienia dla umierających w szacie zakonu (szkaplerzu),
Papieżowi Janowi XXII w 1322 – obietnica wybawienia z czyśćca w pierwsza sobotę po śmierci tych, którzy nosili pobożnie szkaplerz, zachowywali czystość według stanu i odmawiali naznaczone modlitwy.

Te przywileje rozszerzone na wszystkich wiernych noszących Szkaplerz święty sprawiły, że pobożność szkaplerzna stawała się bardzo popularna. Kościół wielokrotnie zatwierdzał przywilej Szkaplerza i popierał nabożeństwo szkaplerzne. Papież Klemens VII bullą „Ex clementi” z dnia 12 sierpnia 1530 r. potwierdził wszystkie łaski i przywileje Zakonu Karmelitów.
Do pogłębienia nabożeństwa szkaplerznego w ogromnej mierze przyczynił się papież Pius XII listem, nazwanym: Magna charta nabożeństwa szkaplerznego.
Z pewnością nikomu nie jest tajnym, jak wiele przyczynia się miłość ku Najświętszej Maryi Pannie do ożywienia katolickiej wiary i poprawy obyczajów, szczególnie dzięki tym formom nabożeństwa, które zdają się posiadać wyższą ponad inne moc oświecania umysłów niebieską nauką i zapalania dusz do doskonalenia chrześcijańskiego życia. Najpierw należy do nich zaliczyć nabożeństwo szkaplerza karmelitańskiego, które przez swoja prostotę, stosując się do pojęcia każdego człowieka, rozpowszechniło się bardzo szeroko wśród wiernych chrześcijan przynosząc zbawienne owoce.
Na mocy władzy udzielonej przez bł. Jana Pawła II , Kongregacja Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów 1996 roku zatwierdziła Obrzęd poświęcenia i nałożenia szkaplerza karmelitańskiego.
Uczestnictwo w Rodzinie karmelu oraz przyjęcie Szkaplerza jako znaku tej przynależności dają wiernym możność życia jako bracia i siostry Maryi w jedności z Karmelem. Wszyscy zobowiązani są do gorliwego życia maryjnością charakterystyczną dla karmelitańskiej duchowości, każdy jednak w sposób odpowiadający więzi łączącej go z wyżej wymienioną „Rodziną Maryi”

Praktyczne uwagi dla przyjmujących Szkaplerz

Szkaplerz sukienny i medalik mają taką samą wartość duchową. Chociaż przyjęcie powinno dokonywać się przy pomocy szkaplerza Sukiennego, można go później według osobistego uznania, zastąpić medalikiem szkaplerznym, który powinien mieć z jednaj strony wizerunek Najświętszego Serca Pana Jezusa, a z drugiej strony wizerunek Matki Bożej.

Przyjęcie do Szkaplerza dokonuje się tylko jeden raz. Gdy zniszczy się sukienny Szkaplerz albo zgubi się medalik, nabywa się nowy i nakłada się prywatnie. Nie jest wymagane poświęcenie nowego Szkaplerza. Gdyby jednak tego pragnął zainteresowany, może to uczynić każdy kapłan lub diakon.

Nie przyjmuje się do Szkaplerza osób nieobecnych. Wyjątek stanowią osoby ciężko chore, więźniowie, żołnierze. Można im przesłać poświęcony szkaplerz, by założyli go sobie i podjęli praktykę nabożeństwa. Gdy ustną przeszkody, powinni przyjąć go z rąk kapłana lub diakona, który wypisuje pamiątkę przyjęcia do Rodziny Karmelitańskiej, a dane personalne przekazuje do wpisania do Księgi Przyjętych do Szkaplerza.

Zniszczony sukienny szkaplerz najlepiej spalić. Nie powinno się go wyrzucać do śmieci, gdyż byłoby tp świadectwem baku czci dla samego znaku, jak i dla Tej, od której go otrzymaliśmy.

Jeśli ktoś przyjąwszy Szkaplerz, nie nosił go dłuższy czas czy to z zapomnienia, czy niedbalstwa, czy z powodu zagubienia go, nie musi go na nowo przyjmować z rąk kapłana. Wystarczy go sam sobie go ponownie założy, żałując za zaniedbania i podejmie wymogi nabożeństwa. Gdy ktoś odrzuci Szkaplerz z pogardy, a zrozumiawszy że źle uczynił, chce ponownie wrócić do praktyki nabożeństwa, obrzęd nałożenia szkaplerza przez kapłana musi być powtórzony. Stolica Apostolska nie widzi przeszkód, aby Szkaplerzem odziewać również dzieci. Zaleca się jednak by były już w takim wieku, by mogły zrozumieć podstawowe prawdy wiary.

Szkaplerz najlepiej nosić na szyi.

Przywileje Szkaplerza Karmelitańskiego

Kto umrze w Szkaplerzu świętym, nie zazna ognia wiecznego, jak obiecała Matka Boża.
Przywilej sobotni czyli obietnica Matki Bożej, potwierdzona przez Stolicę Apostolska, wybawienia z czyśćca w pierwsza sobotę po śmierci tych, którzy pobożnie nosili Szkaplerz, zachowywali czystość według stanu. Maryja w tajemnicy Szkaplerza nie czyni nic nadzwyczajnego – naśladuje bowiem swego Syna, który kiedyś zstąpił do otchłani, by wyprowadzić z niej ludzi pragnących zbawienia. W tym samym duchu, Maryja ogarnia wiernych przywilejem sobotnim.
Noszący szkaplerz ma zapewnioną opiekę Matki Bożej w życiu i szczególnie w godzinie śmierci.
Udział we wszystkich dobach duchowych całego Zakonu Karmelitańskiego ( np.: Msze święte, modlitwy, wyrzeczenia, dobre uczynki).
Szkaplerz chroni jak zbroja przed atakami wewnętrznych wrogów. Szkaplerz pozostaje zawsze zobowiązaniem do nieustannego nawraca swego życia do bliskości Boga, do takiej bezpośredniości, jaką przeżyła Maryja. Nie ma to innego znaczenia poza obowiązkiem i wysiłkiem stawania się chrześcijaninem, wyznawaniem życiem miłości, słowem – professio christiana.

Zobowiązania przyjmujących Szkaplerz

Żyć duchem Maryjnym, charakterystycznym dla duchowości karmelitańskiej przez naśladowanie cnót Matki Bożej i jednoczenie się z Nią.
Naśladować modlitwę Maryi, rozważając Słowo Boże, przeznaczając czas na modlitwę osobistą, różaniec, Eucharystię i trwać w obecności Bożej wypełniając swoje obowiązki.
Jednoczyć się z męką Chrystusa przez dobrowolne wyrzeczenia i współcierpienie z Chrystusem na wzór Maryi.
Szkaplerz można otrzymać we wszystkich kościołach karmelitańskich.

W Krakowie
ul. Karmelicka 19

Przyjmujemy kandydatów do zakonu na kapłanów i braci zakonnych
Informacje:
SEMINARIUM DUCHOWNE OO. KARMELITÓW
uL. KARMELICKA 19
31-131 KRAKÓW